Image result for ‫آیا میدانید های خنده دار عکس‬‎

با کودکان اوتیسمی چگونه رفتار کنیم؟

تصویر با کودکان اوتیسمی چگونه رفتار کنیم؟

اوتیسم یا درخودماندگی، نوعی اختلال رشدی (از نوع روابط اجتماعی) است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. علائم این اختلال تا پیش از سه‌سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن هنوز ناشناخته است.
در کل جهان از هر 160 کودک یکی اوتیسم دارد.

کودکانی که مبتلا به اوتیسم می شوند در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، تعاملات اجتماعی و فعالیت‌های مربوط به بازی، مشکل دارند. این اختلال، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می‌سازد. در بعضی موارد، رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری نیز دیده می‌شود. کودکان اوتیسمی علاقه بسیار زیادی به این دارند که یک کار را چند بار تکرار کنند.

اوتیسم از سنین بسیار پایین آغاز می شود و تا بزرگسالی فرد را درگیر خود می کند. هنوز مشخص نیست به چه دلیلی یک فرد مبتلا به اوتیسم می شود اما تحقیقات پیشرفته برای جلوگیری از این عارضه در کودکان ادامه دارد. در هر حال چیزی که مشخص به نظر می رسد این است که عامل ژن در بروز اوتیسم در انسان نقش عمده ای ایفا می کند. محیط و ژن محرک های اصلی به وجود آوردنده اوتیسم هستند، در واقع با کنترل این دو می توان اوتیسم را هم از بین برد. اما خب، همه می دانیم که اوتیسم فعلا یک مشکل برای بسیاری از خانواده هاست و هنوز هم درمان قطعی برای آن وجود ندارد. هنوز هم یک مادر، یک پدر با دیدن کودکش که نمی تواند به درستی با دیگران ارتباط برقرار کند رنج می برند. کودکان اوتیسمی حتی در برقراری ارتباط چشمی با دیگران ناتوان هستند و به درون خود عقب‎نشینی می کنند. آنها حتی در بسیاری از موارد نمی توانند و نمی خواهند با اعضای خانواده خود ارتباط برقرار کنند. البته مواردی بسیار استثنایی وجود دارد به این معنا که تعدادی از کودکان اوتیسمی دلشان می خواهند آنقدر با دوستان، اعضای خانواده، نزدیکان و حتی غریبه ها تا می توانند حرف بزنند که این خود یک مشکل است. چرا که حرف زدن بیش از اندازه دیگران را از آنها فراری می دهد.

به هر حال شما اگر یکی از اعضای خانواده یک کودک اوتیسمی به خصوص پدر و مادر او باشید قطعا این برایتان بسیار رنج آور و ناراحت کننده است که نتوانید به درستی با او ارتباط برقرار کنید. اما کسب اطلاعات بیشتر درباره این اختلال و این موضوع که چگونه با یک اوتیسمی برخورد کنید بسیار مفید است و به شما کمک می کند به درستی با دیگران ارتباط برقرار کنید.

یاد بگیرید چطور رفتار کنید

هیچ قانون سفت و سخت و البته پیچیده ای در رابطه با اینکه با کودکان اوتیسمی چگونه رفتار کنید وجود ندارد، همه چیز بسیار ساده به نظر می رسد. به این نکات توجه کنید:

*صبور باشید

مدتی طول می کشد تا یک کودک اوتیسمی بتواند با دیگران ارتباط برقرار کند. لازم است شما به عنوان یکی از والدین و یا خواهر و برادر او شمرده صحبت کنید و به صحبت کردنتان لحن تند ندهید.

*به او یاد بدهید چگونه بدون حالت تهاجمی عصبانیتش را بیان کند

کودکان اوتیسمی و حتی کودکان طبیعی هم نمی دانند چطور باید عصبانیت خود را بیان کند. در اینباره هم باید صبوری به خرج بدهید و به تدریج به بیاموزید چگونه بدون اینکه حالت های تهاجمی داشته باشد و یا پرخاش کند عصبانیت و دلیل آن را به درستی بیان کند.

*انعطاف پذیر باشید

اجازه ندهید که احساساتتان بابت اینکه کودک شما به درستی ارتباط برقرار نمی‌کند جریحه دار شود. اوتیسمی ها مشکلات زیادی با نشان دادن و کنترل عواطف خود دارند و اغلب بی پرده حرف می زنند. حرف های بی پرده آنها را به دل نگیرید و کمی انعطاف از خود به خرج بدهید.

*همیشه مثبت بمانید

کودکان مبتلا به اوتیسم به آدم های مثبت و خوش اخلاق پاسخ بهتری می دهند. سعی کنید به رفتارهای مناسب آنها جایزه بدهید.

*به جلب توجه ها اهمیتی ندهید

کودکان اوتیسمی بسیار تلاش می کنند تا با رفتارهای بسیار بد تمرکز شما را به خود جلب کنند. اگر چند بار به این دست از رفتارها بی توجهی کنید در واقع به او کمک می کنید تا دست از این رفتار ناهنجارانه بردارد.

*از طریق فعالیت بدنی در تعامل باشید

چرا برای برقراری ارتباط با کودک اوتیسمی خود اصرار دارید مدام با او صحبت کنید و حرف از دهانش بکشید؟ راه های دیگری هم هست. مثلا می توانید با او به ورزش بروید، با هم بدوید و یا اینکه بازی کنید. اینها راه های خوبی هستند تا بتوانید توانایی های ارتباطی او را بهبود ببخشید. این روش روحیه کودک را آرام تر می کند.

*مهربان باشید

هیچ توضیح اضافه دیگری نمی خواهد که چرا باید با اوتیسمی ها مهربان باشید. آنها نیاز به این دارند که مدام در آغوششان بگیرید، درست مثل بچه های دیگر.

*عشق و علاقه‏ تان را نشان بدهید

کودکانی که اوتیسم دارند معمولا در نشان دادن احساسات خود ناتوان هستند اما باید بدانند که شما آنها را دوست دارید. بیشتر به آنها عشق خود را نشان بدهید، بیشتر حمایت‎شان کنید.

به هر حال تعامل با افرادی که اوتیسم دارند همواره یک چالش محسوب می شود اما باید یاد بگیرید که نحوه رفتار کردن درست با آنها چگونه است و چگونه می‎توان آنها را با شرایط زندگی بیشتر وفق داد.

زیر پوست چیپس

تصویر زیر پوست چیپس

مدتی پیش چیپس سیب‌زمینی به عنوان مضرترین خوراکی اعلام شد؛ حالا سوال این است که چرا این میان‌وعده خوشمزه تا این حد آسیب‌زاست؟


روش‌های تولید و فرآوری چیپس در یک کارخانه با کارخانه دیگر و حتی صنعت چیپس‌سازی از یک کشور به کشور دیگر متفاوت است.

چیپس‌ها انواع مختلفی دارند؛ چیپس‌هایی که مستقیم از ورقه‌های سیب‌زمینی تهیه شده تا انواعی که با پودر سیب‌زمینی و سایر افزودنی‌ها تولید می‌شوند و جالب اینجاست که مشتریان این قبیل محصولات بیشتر برای طعم و مزه و کمتر براساس نوع ترکیبات و روش فرآوری، آنها را انتخاب می‌کنند. به همین منظور برای افزایش آگاهی مصرف‌کنندگان به موارد قابل توجهی اشاره می‌کنیم.

چیپس نوعی محصول خوراکی به صورت ورقه ورقه یا اسلایس شده است. چیپس‌ها در گروه اسنک‌ها طبقه‌بندی می‌شوند. چیپس‌های معمولی از برش‌های نازک سیب‌زمینی و سرخ شدن در روغن تهیه و برای تنوع در طعم و جذب رطوبت مازاد به آن نمک و سایر مواد طعم‌دهنده می‌افزایند.

تفاوت چیپس معمولی با چیپس‌های ترتیلا و پرینگلز

محصولی که با نام چیپس اما باظاهر متفاوت عرضه می‌شود و شاید ذهن اندکی از مصرف‌کنندگان را به خود معطوف کند چیپس‌هایی هستند که برخلاف چیپس‌های معمولی، برش‌هایی با بافت یکنواخت و قطر و ضخامت یک اندازه و یک‌شکل دارند. این چیپس‌ها که با نام‌ها و برندهای مختلف در بسته‌بندی‌های استوانه‌ای شکل عرضه می‌شوند از انواع چیپس پرینگلز هستند. پرینگلز یک برند و نوعی چیپس سیب‌زمینی است که اولین بار در ایالات متحده و چند سال بعد در سطح بین‌المللی شناخته شد.
تفاوت پرینگلز در این است که در چیپس‌های معمولی برش‌های نازک سیب‌زمینی به اندازه‌های مختلف قابل مشاهده است اما در چیپس‌های پرینگلز، پودر سیب‌زمینی را با چند افزودنی دیگر ترکیب کرده و خمیر مخصوصی تحت فشار تهیه و با دستگاه، برش‌های نازک و یکنواخت و یک اندازه تهیه و در نهایت سرخ می‌کنند. ترکیبات به کار رفته در این نوع چیپس علاوه بر پودر سیب‌زمینی، آرد و نشاسته ذرت، شکر، نمک، روغن و طعم‌دهنده است.
ترتیلا نوع دیگر چیپس است و این محصول از خمیری متشکل از پودر دانه ذرت، آب، روغن، نمک، ادویه‌های مختلف و برخی مواد عمل آورنده تهیه و به شکل ورقه‌های سه گوش برش داده و سرخ می‌شود. استفاده برخی کارخانجات از بیکینگ پودر برای تولید این نوع چیپس‌ها نامناسب است.

مشکل اصلی چیپس

غوطه‌ور کردن برش‌های چیپس در روغن و سرخ کردن عمیق آنها می‌تواند چیپس را به ماده‌ای ناسالم تبدیل کند. در جریان برشته شدن ورقه‌های سیب زمینی، تبادل رطوبت بین بافتی محصول با روغن رخ می‌دهد. در واقع رطوبت سیب‌زمینی به روغن منتقل شده و در مقابل روغن در بافت محصول جایگزین می‌شود و روغنی که کیفیت و ماهیتش در تماس با رطوبت در حین سرخ شدن تغییر یافته و حاوی اسیدهای چرب آزاد، پراکسید، رادیکال‌های آزاد و سایر ترکیبات مضر است، جذب سیب زمینی شده ضمن این‌که کالری محصول براثر دریافت روغن چند برابر می‌شود. این در حالی است که در محصولات تهیه شده از پودر و خمیر سیب‌زمینی یا غلات به دلیل پایین بودن میزان رطوبت چنین واکنش‌های مضری کمتر اتفاق می‌افتد و دریافت روغن و کالری زایی محصول محدود است ضمن این‌که سوختگی‌های احتمالی در برش‌ها کمتر مشاهده می‌شود. مشکل قابل توجه چیپس‌ها تولید ماده سمی و مضر آکریلامید در فرآیند سرخ شدن است که اغلب در محصولات حاوی کربوهیدرات به‌خصوص سیب زمینی و فرآورده‌های آن در مجاورت با دمای بالا در هنگام سرخ شدن و در مواقعی که محصول تغییر رنگ داده و می‌سوزد به وفور ایجاد می‌شود و می‌تواند از عوامل آسیب‌زا به‌شمار رود.
علاوه بر چیپس‌های مورد اشاره، اسنک‌های دیگری هم در بازار وجود دارد که از خمیری متشکل از آرد گندم، پودر سیب‌زمینی، روغن و نمک و... تهیه می‌شوند و البته با طعم و مزه چیپس فاصله دارند اما برخی از انواع آنها روش تولید سالم‌تری دارند. انواعی که عبارت تنوری روی بسته‌بندی آن درج شده در داخل تنورهای خاصی همراه مقدار کمی روغن ترد و شکننده می‌شوند و روغن زیادی جذب بافت محصول نمی‌شود و ترکیبات مضری را که طی سرخ شدن ایجاد می‌شود،‌ندارد. چیپس یا اسنک‌هایی هم که عبارت پخته شده در هوای داغ روی بسته‌بندی آن قید شده توسط هوای داغ ترد و برشته می‌شود و
حاوی ترکیبات مضر روغن نیست.
چیپس خانه یا کارخانه؟
برخی مصرف‌کنندگان بر این باورند که با تهیه چیپس سیب‌زمینی در خانه می‌توانند سالم‌ترین محصول را تهیه کنند. خانواده‌ها باید بدانند در صورتی که سیب‌زمینی جوانه زده و سبز نباشد و از روغن مخصوص سرخ کردن و فقط یک‌بار مصرف شود و هنگام فرایند سرخ شدن روغن دود نکند و به نقطه اشتعال نرسد، می‌توانند محصول سالمی تهیه کنند، اما چون کنترل این فرآیند در خانه سخت و دشوار است تهیه چیپس‌های کارخانه‌ای از برندهای معتبر و تحت نظارت که از روغن‌های جایگزین و یک‌بار مصرف استفاده می‌شود و به‌دلیل نظارت‌های مکرر میزان ترکیبات مضر کمتری تولید می‌شود مناسب‌تر خواهد بود. ضمن این‌که از مصرف چیپس‌های به اصطلاح نوستالژی که با شکل و شمایل و بسته‌بندی دهه‌های پیشین تولید می‌شود جدا پرهیز کنید چرا که این محصولات با روغن‌های ناسالم در کارگاه‌های زیر پله‌ای بدون نظارت وزارت بهداشت تهیه شده و نوع بسته‌بندی این نوع محصولات در سلفون‌های شفاف به‌دلیل نفوذ نور و اکسیژن و گرما و میکروارگانیسم‌ها می‌تواند تهدیدکننده سلامت باشد.
توصیه بر این است که از مصرف چیپس‌های تغییر رنگ داده و کدری که هاله‌ای به رنگ قهوه‌ای، سیاه یا سبز بر سطح آنها دیده می‌شود اجتناب کنید. همچنین از استفاده بیش از حد از چیپس و اسنک‌ها به دلیل نمک زیادی که دارند خودداری کنید و این عادت نادرست و مرسوم که اغلب افراد با فوت کردن بر سطح محصول قصد حذف نمک آن را دارند ترک کنید، زیرا نمک علاوه بر سطح در بافت محصول نیز نفوذ کرده است.

به چیپس نگهدارنده می‌زنند؟

برخلاف باور عامه مردم برای افزایش ماندگاری و تاخیر در فساد چیپس‌ها و اسنک‌ها از مواد نگهدارنده استفاده نمی‌شود. بلکه از ازت که گازی بی‌رنگ، بی بو، بی‌طعم و بی‌خطر و خنثی است برای پرکردن بسته‌بندی این نوع محصولات استفاده می‌شود. در واقع با کاهش اکسیژن درون بسته چیپس و در مقابل جایگزین کردن گاز نیتروژن از ورود میکروارگانیسم‌های هوازی فاسدکننده و بروز واکنش‌های مخرب اکسیداسیون که سبب برگشت طعم محصول می‌شود، جلوگیری می‌کنند.
تا زمانی که بسته‌های چیپس و اسنک باز نشده باشند، تاریخ مصرف محصول مطابق با تاریخ مندرج روی بسته‌بندی است، اما به محض باز شدن محصول و تماس با هوا باید هر چه سریع‌تر محصول مصرف شود، چرا که نگهداری بیش از دو تا سه روز انواع چیپس بدون بسته‌بندی سبب تغییر طعم می‌شود که یک نوع فساد به‌شمار می‌رود.